Wat doen we met de zwarte bolletjes?

image_pdfimage_print

Bas Verheijden begon vrij laat met pianoles, maar toen hij twaalf jaar was, wist hij het zeker: ik wil pianist worden.  Bas vertelt zijn verhaal.

‘Wat je als jonkie nog niet weet is dat je een leven tegemoet gaan van frustratie naar frustratie en dat wordt alleen maar goed gemaakt door de muziek. Maar ik wist het zeker, het zit heel diep. Als ik het niet zou doen, zou ik heel ongelukkig worden.’

Bas Verheijden

Op het Conservatorium in Amsterdam studeerde hij af bij Jan Wijn en ging daarna twee jaar naar Italië. Hij won een concours en speelde als solist bij het Nederlands Studentenorkest het 3e pianoconcert van Rachmaninov.

Bas focust zich niet op één soort muziek. ‘In de muziek speel je met sferen en kleuren; ik hou van veel verschillende soorten muziek en van diverse componisten, onbekende componisten ontdekken, afwisseling is belangrijk.’

Een favoriete componist? ‘Bij Mozart is het evenwicht tussen hart en hoofd helemaal op orde.’

Al twintig jaar speelt hij soloconcerten; de laatste tijd is daar liedbegeleiding bij gekomen. En dan is er de kamermuziek met het Atlantic Trio (viool, cello en piano). ‘Kamermuziek spelen is heerlijk. Het is leuk om een programma samen te stellen en dan niet alleen met stukken die iedereen kent, maar ook met onbekende Wij zijn pioniers. Soms pakken andere trio’s het op en dan hoor je zo’n compositie vaker.’

Les geven

Bas heeft leerlingen op verschillende niveaus, van beginners tot conservatoriumniveau. ‘Wat ze ook spelen, ik kan er altijd iets aan toevoegen. Het is leuk om aan zo’n proces mee te werken. Iets lijkt soms veel gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. Ik maak dan duidelijk waar het om gaat en hoe je het voor jezelf begrijpelijk kunt maken, zodat je er grip op krijgt.’

Bas heeft vanaf het begin meegewerkt aan het Muziekfestival en ensembles en solisten gecoacht. ‘Dat is leuk om te doen; als mensen zelf iets hebben uitgekozen, gaat het meestal goed.

Niet  iedereen in een ensemble heeft door hoe de compositie in elkaar zit en  dat ieder instrument even belangrijk is en dat je met elkaar in dialoog bent. Wat wil je overbrengen op het publiek en waarom? Op het papier met die zwarte bolletjes staat 1% van wat de componist bedoelt. Wat doen we met die zwarte bolletjes? Je moet zelf ontdekken wat de bedoeling zou kunnen zijn. Het is een bewustwordingsproces: waar ben ik mee bezig? Zo kun je jezelf helpen.’

Tekst en foto door Beatrice Dees